28 nisan 2016
-
günlerden bir gün.
bugüne özel bir anlam katan hiçbir şey yok. soğuk duvarların çığlıklarını hissediyorum, kulaklarımda. her geçen gün, saat, dakika, saniye ve salise dahi yoruyor, ruhumu. her bir ölüm haberinde biraz daha seviniyorum, gidenlere. böylesi daha iyi. daha neden yaşadıklarını bile bilmeden dolaşıyorlar ortalıkta, kuruyup dökülmüş güz yaprakları gibi. söylesene bay anderson, insanlar yaşamaktan neden sıkılmaz?
sıkıcı konuşmalara ve kahkahalara dayanmak güç geliyor.
benden size bir tavsiye: klişe insan gördünüz mü, kaçın. o kadar fazlalar ve o kadar çeşitliler ki, önü alınamıyor, bunların. soyları da tükenmiyor. ' haliç'in altında altın varmış' klişesini hala duyuyorum, ufacık çocuklardan. ne bitmez klişedir!
biraz sıcak bir gündeyiz ama rüzgar görevini yerine getiriyor, neyse ki.
insanlar hep bir yere yürüyor. hiç boşalmıyor, koca koca caddeler. çok çalışıyorsunuz(!), bay ve bayan karıncalar. hadi, dinlenin biraz.
tümünü gör